Peter Vrehen

Portret van een actieve makker

“Als Makkers & VCP ons ontnomen worden, wordt ook mensen met een beperking het actievoeren ontnomen!”

Peter heeft ondanks zijn aangeboren spierziekte een normale jeugd gehad. Thuis was hij gewoon 1 van de 3 jongens. Zijn vrienden zagen de rolstoel niet. Naar de disco om achter de meisjes aan te gaan was dus ook het normale tijdverdrijf van Peter tijdens zijn middelbare schooljaren. Maar in die tijd bestond er ook nog geen Wmo of andere soort hulp naast een instelling. Peter werd thuis verzorgd. Zijn vader droeg hem tot zijn 16de elke dag de trap op en af. Na een val van de trap werd er door familie en vrienden een slaapkamer aan het huis gebouwd zodat de trapgang overgeslagen kon worden. In 1976 kwam daar ook een douche bij aangezien er toen voor het eerst vanuit de overheid voorzieningen konden worden geregeld. Na het behalen van zijn Havo diploma wil Peter naar de sociale academie in Sittard maar het gebouw blijkt ontoegankelijk. Inmiddels is het te laat voor een andere studie. Opzoek naar werk is het alternatief. Zo komt hij in zijn eigen gemeente terecht op een administratiekantoor voor scholen. Zijn hart lag echter toch meer in de sociale hoek dus wordt Peter naast zijn werk al snel heel actief in gehandicaptenwereld. Hij richt een gehandicapte beweging op en is actief op het gebied van PGB en Fokus wonen.

Aan de gemeente Maastricht gingen al deze nevenactiviteiten niet ongemerkt voorbij. In 1984 vragen ze Peter om beleidsmedewerker te worden op het gebied van Zorg & Welzijn. Specifiek wordt hem gevraagd om ook de vele clubs te stroomlijnen en te zorgen dat er een duidelijke stem komt vanuit de burger met een beperking. Tot 2 jaar geleden is hij blijven werken voor de gemeente. Doordat hij stopt kan hij een andere droom in vervulling laten gaan namelijk zijn politieke ambities uitoefenen. Inmiddels zit hij voor de Christelijke Volkspartij (CVP) in de raadscommissie breed welzijn. En of dit alles nog niet genoeg is richt hij in 2003 ook de Stichting Kompas Nederland op. De stichting heeft als doel mensen met een lichamelijke beperking of chronische ziekte te ondersteunen bij het maken van keuzes en het nemen van eigen verantwoordelijkheid. Het is dus niet gek dat een goed functioneerde Wmo in Peter’s ogen een noodzakelijkheid is. De aangekondigde 150% van bijstandsniveauquotum op voorzieningen zoals vervoer en huishoudelijke hulp door gemeente Maastricht zijn volgens Peter dan ook veel te zwaar. “Bezuinigingen kunnen we begrijpen. En voor bepaalde dingen is dat oké aangezien daar alternatieve voor zijn maar zoals het nu wordt voorgesteld komt een hele grote groep mensen onder de armoedegrens.”
Het aftreden van de Wmo-raad naar aanleiding hiervan maakt nog weinig indruk. En zo is het plan voor een grootscheepse Wmo-demonstratie op 20 juni jl. geboren.

Al vanaf het begin van Makkers en VCP werkt Peter met ons samen. Nergens anders vindt hij dergelijke ondersteuning. “Steun van VCP en Makkers was van essentieel belang voor het welslagen van deze demonstratie. Wij zijn geen actievoerders.
De kneepjes van het vak liggen bij Makkers.” Naast het wakker schudden van de raadsleden en wethouder was deze demonstratie ook goed voor alle mensen met een beperking om zo hun boosheid te kunnen tonen en niet bij de pakken neer te gaan zitten. Tijdens de demonstratie met wel 150 mensen was de samenhorigheid ondanks de regen dan ook fantastisch. Dit ging ook niet voorbij aan de wethouder, gemeenteraadsleden en de pers. De Wethouder beloofd een afspraak te maken voor een gesprek en op 3 oktober komt er een raadsbreed aangenomen hoorzitting. “Fantastisch om zo je ervaringsdeskundigheid in te zetten en met zo’n demonstratie met z’n allen echt iets te bereiken. Als Makkers & VCP ons ontnomen worden, wordt ook mensen met een beperking het actievoeren ontnomen!” En uit dit verhaal blijkt volgens Peter maar weer dat alleen politieke invloed niet altijd genoeg is.

Peter geniet naast zijn raadscommissie werkzaamheden en zijn belangenbehartiging in meerdere clubs gelukkig ook nog, samen met zijn vrouw, van thuis films kijken, naar de bioscoop gaan en natuurlijk op Maastrichtse terrassen zitten.