Marg Smolders

Portret van een actieve makker 

Ik was het oeverloze geouwehoer bij platforms beu. Ik wil niet een uur vergaderen over een ‘stoeptegel’, als je die ‘stoeptegel’ direct kunt gaan rechtleggen. Vergaderen kan best, maar niet onnodig!

Marg Smolders uit Leiderdorp deed aan verschillende acties van Makkers mee. Bij de laatste actie in Gelderland waar het regionale openbaar vervoer getest werd, was zij wederom van de partij. “Ik vind het belangrijk om mezelf te laten zien en om aan de discussie bij te dragen.” Marg ziet de actie als een groep mensen met een handicap, die op een vrolijke manier en met gespeelde naïviteit op reis ging. “En dan maar kijken wat je tegenkomt! Aan de mensen die je onderweg tegenkomt laat je zien dat je gewoon wilt reizen en hoe dat gaat. Een rapport van je bevindingen presenteer je uiteindelijk aan de mensen die er verantwoordelijk voor zijn.”

“Zo was er bijvoorbeeld een buschauffeur die vertelde dat hij in zijn zeventienjarige carrière nog nooit een rolstoeler in zijn bus had vervoerd! Hij dacht dat hij een pin nodig had om de plank uit te klappen. Deze pin was in de bus onvindbaar en ook een te hulp geroepen collega had er geen. Ik ben toen bij nóg een andere buschauffeur gaan informeren naar zo’n pin. Deze vertelde echter dat een pin helemaal niet nodig is. Na enig gediscussieer met onze eigen buschauffeur bleek de plank zo uitgeklapt te kunnen worden. Wij reden hup naar binnen.”

Marg (27) is behoorlijk eigenwijs en lost graag zelf haar problemen op. Ze is getrouwd met Marieke, heeft twee rode katers en doet aan karate. Door een probleem met haar gewrichtsbanden blijven de gewrichten niet goed op hun plek. Buitenshuis gebruikt ze daarom een rolstoel. Naast de lichamelijke problemen heeft ze bovendien aanleg voor het krijgen van een depressie.

“Tijdens de actie in Gelderland hebben we vreselijk veel lol gehad met dat verhaal van die chauffeur en zijn pin. Als actievoerders presenteerden wij ons in de eerste plaats als gewone mensen die willen reizen. Onze handicap kwam pas op de tweede plek in het verhaal. We probeerden ervan uit te gaan dat dit laatste geen belemmering hoeft te zijn. Dit vanuit het ideaal dat de wereld is zoals je zou wensen.”

“De laatste keer dat ik karate-examen deed was ik echt trots op mezelf. Ik heb inmiddels een paarse band. Wanneer je met je rolstoel een mooie ‘kata’ loopt of een aanvaller weet af te weren dan voelt dat supergoed.”

“Ik lees veel boeken van vrouwelijke auteurs die thrillers schrijven met een sterke vrouw als hoofdpersoon. Momenteel lees ik ‘Killing the Shadows’ van Val McDermid. Het gaat over een seriemoordenaar die het voorzien heeft op thrillerschrijvers. Hij wil hen te pakken nemen op de manier die ze zelf beschreven hebben. Verder moet ik ook veel studieboeken lezen. Ik studeer namelijk klassieke talen.”