Lia Levering

Portret van een actieve makker

“Jezelf laten zien en op een ludieke manier zichtbaar maken waar je tegen aanloopt, dat helpt vaak veel beter dan boos reageren,” zegt Lia Levering, “maar dat kan alleen als je zelf positief in het leven staat.”

Lia Levering is een 43-jarige gehandicapte vrouw die plezier in het leven heeft. Geboren met Spina Bifida en ondanks alles wat dat later met zich bracht, geniet ze alle dagen van grote en kleine dingen. Ze is echter ook kritisch lid van de cliëntenraad waar ze woont, en actief bij Makkers.

Lia is al lang betrokken bij Makkers. Ze is een trouw bezoeker van de Makker-dagen en helpt acties voorbereiden en organiseren. Lia houdt van denk- en doewerk, zoals het maken van een Makkers-hoorspel.

“Makkers Unlimited ontmoette ik tijdens een Supportbeurs, een paar jaar geleden. Sinds die tijd bezoek ik de makkerdagen. Elke keer is het weer een verassing wie er komt. Zijn er bekenden? Zijn er nieuwe leden? Ik benader dan de mensen die een beetje alleen zitten. Dat levert vaak leuke gesprekken op. De Makkerdagen zijn belangrijk. Je ontmoet dan mensen uit het hele land en je merkt dat het niet uitmaakt uit welke stad of dorp je komt: mensen reageren overal het zelfde. Door ideeën te delen, leer je van elkaar en kun je opgedane ideeën in je eigen stad in praktijk brengen. En ja, als er een rollenspel gespeeld wordt, doe ik graag mee. Ik vind toneelspelen geweldig.”

“Het is belangrijk dat je als gehandicapte jezelf laat zien. Ik woon in een nieuwe wijk. Er was van het begin af aan bekend dat er ook gehandicapten zouden komen wonen. Toch is er van alles niet goed toegankelijk. Daar kun je dan wel boos over worden. Of brieven schrijven. Maar dat helpt niet echt. Beter is het om mensen te confronteren met de praktijk: ‘U zegt dat uw museum is aangepast. Welnu, hier zijn wij dan. Kijk wat we tegenkomen en doe er wat mee…’ Niet uitleggen, maar voorbeelden geven.”

“Wat me bij zal blijven is de actie ‘Ieder zijn trein’. Vanuit alle delen van het land op weg naar Utrecht. Overal staan mensen met beperkingen op perrons. Iedereen stapt in, maar jij blijft achter. Dat komt hard aan bij de mensen die het zien. Het maakt het probleem van reizen in een rolstoel in een keer duidelijk.”

“De manier waar dingen gebeuren is voor mij belangrijk. Gisteren bijvoorbeeld, kwam ik terug van de tandarts. Het zou lang duren voor de taxi kwam. ‘Laat maar,’ dacht ik, ‘ik ga wel met de tram.’ Die zijn in Amsterdam toegankelijk, maar dan moeten de bestuurder en de conducteur er wel een beetje rekening mee houden. Er ging even iets mis en een man op straat zei ‘Mevrouwtje, ik help wel even.’ Mijn reactie was ‘Ik ben geen mevrouwtje.’ Toen reageerde de bestuurder ‘Deze mevrouw kan alleen niet lopen, maar verder mankeert haar niets.’ Kijk, zo moet je het hebben! Mensen die je serieus nemen en voor vol aanzien.”

“Ik ben nu twee boeken aan het lezen. ‘Als ‘t kwaad goede mensen treft’ van de Joodse schrijver Harold S. Kushner gaat over verdriet en moeite in je leven. Hoe je daar om mee kunt gaan. Het helpt me om op een andere manier tegen dingen aan te kijken. Ik leer om ook uit problemen iets positiefs te halen, of iets van bezinning voor mezelf. Maar ik lees ook gewone huis-tuin-en-keuken boeken. Op dit moment is dat bijvoorbeeld ‘Ken je me nog?’ van Sophie Kinsella. Lexi komt bij uit een coma met geheugenverlies. Het is drie jaar later en opeens blijkt ze een spannende baan, een rijke man en een minnaar te hebben. Ik ben nog maar net begonnen, maar het is een ongecompliceerd, leuk boek.”