Jos Werker 

Portret van een actieve makker

Jos Werker is al lang actief in het lokale Platform Gehandicaptenbelangen Maastricht (PGM). Sinds drie jaar is hij voorzitter van de werkgroep Wvg en vervoer.
Jos was betrokken bij de campagne tegen de Wmo-plannen in Maastricht. Hij is een verdienstelijk woordvoerder. Zijn contacten met De Limburger vóór de actie leidden tot een artikel in deze krant. Ook op TV Maastricht deed hij zijn zegje.

Waarom doet iemand als Jos mee aan acties? Wat is zijn visie op actievoeren? Hoe verliepen de voorbereidingen van de actie in Maastricht en wat is het geheim van zijn woordvoerderschap? En terugkijkend op de actie, zou hij vaker aan zoiets mee willen doen?

Jos: “Het idee voor een Wmo-actie is door anderen bedacht, maar voor ik het wist zat ik in de groep die zich actiecomité Stop Wmo noemt. We hadden maar zes weken om de actie voor te bereiden. Daarom verdeelden we de taken. Ik werd tot woordvoerder gebombardeerd. Dat was wel even spannend want zoiets had ik nog nooit gedaan. Maar ik zag het als een leuke uitdaging.”

“Tijdens de voorbereidingen moesten we natuurlijk de pers inlichten over onze voorgenomen actie. We hadden een persbericht opgesteld waarin we netjes uitlegden waarom we actie voerden, wat onze belangen zijn en waar we de actie zouden houden. Meteen na het verzenden belde De Limburger het actiecomité voor een interview. De journalist nam ruim de tijd. Het was geen moeilijk gesprek. Alles wat ik kwijt wilde, kon ik rustig uitleggen. Natuurlijk had ik me goed voorbereid. Ik wist welke verhalen ik wilde vertellen.
Anders werd het toen TV Maastricht een kort interview wilde. Er waren maar twee minuten voor mijn verhaal. Dan moet je goed nadenken wat je kwijt wilt; je moet de hoofdlijnen scherp op je netvlies hebben. Gelukkig hielpen mijn collega’s van het actiecomité met de voorbereidingen. Het werd een goede uitzending.”

“De actie was een succes. Het hele actiecomité heeft hard gewerkt om zichtbaar te maken dat de Wmo zo echt niet door kan gaan”

“Ik ben een actievoerder in hart en nieren. In Maastricht, maar vast ook op veel andere plekken in Nederland, is men niet gewend dat mensen met een beperking voor zichzelf kunnen zorgen als tenminste de drempels die volwaardige deelname belemmeren, weg genomen worden. Ik zal daarom blijven vechten voor mijn rechten.”