Portret Jeroen Zwart

Portret van een actievoerder

Ik houd ervan met de Makkers-acties mensen een spiegel voor te houden. Je zet ze aan het denken. Dat is niet alleen leuk, het werkt ook.

Jeroen Zwart was bij veel acties van Makkers betrokken. Hij was bijvoorbeeld de trekker van de Actie toegankelijkheid Airbornemuseum: “Elke actie heeft z’n bijzondere momenten. De burgemeester die bij ‘Ieder zijn trein’ stiekem een hek open prutste zodat de rolstoel wél het perron op kon. Brieven posten met een vorkheftruck. De straat openbreken in Nijmegen. Allemaal spannende dingen die eigenlijk niet kunnen. Je bent confronterend op een leuke manier. Daarmee zetten we mensen op het verkeerde been. Makkers laat mensen denken.”

“Bijzonder van onze Makkers-acties is de humor en de gezelligheid. We doen het echt samen. Als je wat wilt bereiken, moet je natuurlijk vergaderen en stukken schrijven. Het is nodig om zaken goed te bespreken of om met de wethouder te overleggen, maar ik vind het nog veel leuker om grappig verkleed actie te voeren. Samen met anderen. Toch is het soms wel moeilijk om iedereen erbij te betrekken. We vormen tenslotte een kwetsbare groep. En dat betekent dat iedereen er niet altijd is, ook als hij er eigenlijk bij zou moeten zijn.”

“Hoewel ik blind ben, ga ik niet speciaal naar patiëntenverenigingen. Ik ben wel lid, maar ik houd er van om ook met een bredere groep mensen bezig te zijn. Bij de Makkers-acties laten we ook zien dat we meer zijn dan alleen de handicap.
We gebruiken die handicap wel. We zetten onze kwetsbaarheid in. Daarmee zijn we minder bedreigend voor de ander. Je laat jezelf toch maar mooi zien in al je kwetsbaarheid. Voor mij betekent het bijvoorbeeld dat ik soms met iemand aan de arm mee loop. Ik aanvaard hulp. Als ik op die manier een provinciale bestuurder de kans geef om mij te helpen, dan moet hij daar wat mee. Hij wordt geconfronteerd met situaties waarvoor hij verantwoordelijkheid moet nemen.”

“Wanneer ik voor het laatst trots was op mijn handicap? Eigenlijk nooit. Het is lastig, vervelend. Maar ook al is het pijnlijk, die handicap heeft wel een maatschappelijke betekenis. Ik merk dat ik mensen aan het denken zet. Gewoon, door er te zijn. En als iemand dan tegen me zegt ‘Sinds ik jou ken, kijk ik anders tegen de wereld aan’, ben ik misschien toch wel trots op die handicap.”

“Ik lees op dit moment een detective van Elisabeth George: ‘Zand over Elena’. Zo'n boek lees ik met de daisy-speler, een soort CD-rom. Maar ik ben vooral gek op de goede science-fiction. Daarin wordt je een spiegel voor gehouden. Al lezend kom je tot opmerkelijke inzichten in de mensheid. Maar een detective tussendoor is ook leuk, voor de ontspanning.”