Emmy den Heijer

Portret van een actieve makker

“Ik ben niet mijn handicap maar als het helpt maak ik wel gebruik van de impact die een rolstoel op mensen heeft.”

Emmy is net 65 geworden maar in plaats van het rustiger aan te doen wordt zij alleen maar drukker. Al 30 jaar gaat zij rollend door het leven als gevolg van een hersenbloeding. Na weer een revalidatieperiode was Emmy op zoek naar iets waar zij een positieve bijdrage kon leveren. Dit begint in een klankbordgroep bij het Gorinchems Platform voor Gehandicaptenbeleid. Nu, 15 jaar later, is zij actief voorzitter van dit platform, heeft zitting in een WSW raad en neemt deel aan het regionaal overleg. Als voorzitter kwam zij direct in beweging toen opeens zonder overleg het overpad bij station Gorinchem, waar iedereen met wielen gebruikt van maakt om perron 2 te bereiken, werd afgesloten. “Het is onaanvaardbaar dat mensen niet meer spontaan kunnen reizen en met extra reistijd en kosten te maken krijgen” aldus Emmy. “Gehandicapten moeten al zoveel regelen”.

Al gauw bleek de oplossing in de vorm van een lift nog erg lang op zich te laten wachten. Praten haalden niets uit ondanks de hulp van VCP in dit proces. Tijd voor actie. Met de warme, inspirerende en ludieke ondersteuning van Makkers werd een actie opzet bedacht en de pers ingelicht. Prorail voelde de hete adem en probeerden door vele extra ingelaste onderhandelingen, tot met de directie aan toe, de actie te voorkomen. Emmy en haar gigantisch achterban lieten zich echter niet uit het veld slaan. Op de bewuste vrijdag stonden er meer dan 100 mensen met en zonder beperking op station Gorinchem. Het inzichtelijk maken van de problemen door een grote groep mensen met een beperking zelf maakt indruk. ProRail kwam met taart en toezeggingen. Van dit moment maakte Emmy gelijk gebruik om ook andere problemen rond het station aan te kaarten. Want zij vindt het belangrijk om naast haar eigen handicap ook altijd aandacht te vragen voor andere beperkingen zoals visuele- en verstandelijke beperkingen.

Emmy zegt: “Ik ben niet mijn handicap maar als het helpt maak ik wel gebruik van de impact die een rolstoel op mensen heeft.” Bij deze actie merkte zij bijvoorbeeld dat de directie van Prorail toch iets aandachtiger naar haar luistert doordat zij zelf ook in een rolstoel zit. Maar ook als zij inspreekt tijdens raadsvergaderingen of een rondje maakt langs raadsleden met een blinden en dove collega uit het platform werkt het in haar voordeel. Zo kan ze haar handicap mooi positief inzetten door obstakels inzichtelijk en persoonlijk te maken.

Als Emmy niet op stap is met 1 of meerdere van haar 3 kinderen en 8 kleinkinderen nemen de schildervriendinnen haar mee op sleeptouw. Of zingt, schildert, zwemt, leest en rolstoelhockeyt ze. En niet onverdienstelijk. Rolstoelhockey deed Emmy lang op hoog niveau en haar schilderijen zijn zo goed dat zij ermee kan exposeren. Door haar hersenbloeding heeft ze ook problemen met haar korte termijn geheugen. Alles opschrijven is daarom nodig. Voor iemand die zoveel doet en veel moet en wil lezen kost dit extra energie. Desondanks woont ze zelfstandig en regelt ze haar zorg met een PGB. Uit het boek wat ze nu leest van Ingrid Betancourt, ‘Zelfs aan de stilte komt een eind’, haalt ze dan ook veel energie. Alleen de titel vindt Emmy al prachtig. Zeker aangezien ze zelf door haar hersenbloeding opnieuw moest leren praten. Zij raadt het iedereen aan.