Cees Heinemans 

Portret van een actieve makker

Als belangenvereniging kun je in je eentje niet zoveel doen. Vooral niet als het over landelijke problemen gaat. Door ons te bundelen kunnen we een duidelijk gezicht laten zien. Bovendien: waarom zouden we allemaal het wiel proberen uit te vinden? Daarom sluit ons platform zich aan bij Makkers!

BVG Peelland, belangenvereniging voor gehandicapten, mindervaliden en chronisch zieken te Deurne, makkert ruim een jaar actief mee. Cees Heinemans is één van de belangrijkste peilers van het platform. Over de geschiedenis van het platform, vertelt hij: “Eerst waren we meer een gezelligheidsvereniging. We kienden wat en dronken samen een borreltje. Op een dag waren we op zoek naar een presentator voor een politiek forum met wethouders en politici. Via via kwamen we bij Jan Troost terecht. Die heeft ons toen bekend gemaakt met Makkers. We begonnen met de actie voor toegankelijke verkiezingen van Makkers. Van de dertien stemlokalen bleken er maar twee toegankelijk. Toen dit bekend werd bij de burgemeester, beloofde hij dat ze allemaal toegankelijk zouden worden. Vier maanden later waren de Statenverkiezingen. En ja, alle lokalen waren nu toegankelijk!”

“Ik vond de ‘Ieder zijn trein’-actie de meest bijzondere actie tot nu toe. Ik vind dat wij toen een kleine heldendaad verricht hebben! Normaal moet iemand in een rolstoel vanuit Deurne helemaal naar Eindhoven toe om op de trein te kunnen stappen. Er is namelijk geen brug en geen assistentie voorhanden op het stationnetje van Deurne. We hebben op de dag van de actie met een zelfgemaakte aluminium rijplaat maar liefst twaalf rolstoelers op het station van Deurne in de trein gekregen! We hadden netjes contact opgenomen met de conducteurs en kregen, mede door onze vriendelijkheid, veel begrip en medewerking. Deurne wil graag een eigen brug die bediend kan worden door vrijwilligers. Hierover hebben we maanden geleden al een brief geschreven naar de NS. Omdat we maar geen antwoord kregen hebben we de hulp van onze wethouder van verkeer en de CG-Raad ingeschakeld. Die hebben ook brieven gestuurd. In augustus kregen we een brief van een ambtenaar van de NS, met de letterlijke woorden dat we aan het lijntje waren gehouden! Deze (nieuwe) ambtenaar zou dingen gaan uitzoeken, maar sindsdien hebben we weer niks gehoord.”

Cees was, samen met collega Peellander Gerard Wolters, present op de laatste Makkerdag in Arnhem. Op deze dag werden de problemen rondom het regiotaxi-vervoer aan de kaak gesteld. “In Deurne was aanvankelijk ook veel onvrede over de regiotaxi”, vertelt Cees. “We hebben toen samen met de KBO (ouderenbond) een klachtenlijn geopend. De eerste twee maanden kreeg ik heel veel klachten. Daarna werd het minder. Wat bleek? Mensen gebruikten de regiotaxi vaak voor dingen waar die regeling niet voor bedoeld is, zoals ziekenvervoer. Vroeger zat het ziekenvervoer in de ziektekostenverzekering. Nu is dat voor de meeste mensen (uitgezonderd de blinden, nier- en kankerpatiënten en rolstoelers, red.) niet zo. Dáár moet dus eerst iets aan gebeuren! We hebben de gemeente om een oplossing gevraagd.”

Als je Cees ziet krijg je niet de indruk dat hij ook maar iets mankeert. Hij is een sprankelende persoonlijkheid. Vanaf zijn tweeëndertigste heeft hij echter maar liefst twee maal kanker gehad. Later is hij ook verschillende keren aan zijn rug geopereerd. Hij moest een rustiger leven gaan leiden. Maar of hij dat ook werkelijk doet? Hij stopt zijn hart en ziel in het platform en werkt soms wel 60 uur per week! “Het is eerlijk gezegd ook wel een beetje een vlucht voor mezelf. Ik heb best een zwaar leven gehad.”

Cees kan niet tegen onrechtvaardigheid en discriminatie. Armoede en eenzaamheid vindt hij nog erger dan het hebben van een handicap. Hij heeft lang in Thailand gewoond en daar was de mentaliteit heel anders. “Daar helpt men elkaar als buren vanzelfsprekend. Er is wel armoede, maar niemand hoeft echt honger te lijden of zich eenzaam te voelen. Als je niks te eten hebt, krijg je wel iets van de buren of van je familie.”

Cees heeft geconstateerd dat er in zijn achterban veel eenzaamheid is. Hij lost dat op door bijvoorbeeld een krantje uit te geven wat mensen aan elkaar door moeten geven. Het is niet de bedoeling dat je het krantje alleen in de bus gooit. Nee, mensen gaan even bij elkaar langs voor een praatje en een kop koffie. Dit werkt voortreffelijk. Mensen worden zo echt vrienden van elkaar en doen aan allerlei ruildiensten. Als er bijvoorbeeld iemand is die niet meer in zijn eigen tuin kan werken, komt er iemand van BVG Peelland. Degene die niet meer in de grond kan ‘spaaien’ kan wellicht nog wel een broek korter maken. Zo wordt er geruild. Verder zitten er mensen van het platform in allerlei commissies van de gemeente voor inspraak en overleg. “Ik ben er zo trots op dat bij ons platform mensen vrienden van elkaar zijn! Dat mag je gerust weten. Er heerst enthousiasme en een familiegevoel. BVG Peelland gaat veel verder dan alleen belangenbehartigen.”