"YES WE CAN "

Hoe één man de praktijk in New York veranderde.

Voor enige weken verblijft onze webmaster in een klein plaatsje in het midden van de Verenigde Staten. De mensen die er leven zijn voornamelijk boeren of werkzaam in agrarische sector. Nu heeft Amerika op het gebied van toegankelijkheid altijd een goede naam, maar hoe is de praktijk? Onze webmaster doet verslag.

Lester is een man van een jaar of 50. Grijze krullen, zwarte baard en donkere ogen kijken me vriendelijk aan als ik aan hem word voorgesteld. Amerikanen praten gemakkelijk en komen graag in contact met anderen. Voor je het weet heb je een uitgebreid en interessant gesprek met totaal onbekende.
Lester is een zelfstandige uit New York City die een schoonmaak service runt. Uniek is dat zijn klantenkring voornamelijk uit blinden bestaat. Daardoor heeft hij veel contact met blinden. Bovendien is zijn beste vriend een fotograaf die op 43 jarige leeftijd in een paar dagen blind werd. Kevin Coughlin bleek een zeldzame genetische afwijking te hebben die in korte tijd de oogzenuw aantastte. Dit was helaas onomkeerbaar.Kevin is in de blindenwereld in Amerika inmiddels een fenomeen.

Waarom?    Omdat hij in zijn eentje de praktijk van toegankelijkheid voor blinden wist te veranderen.

Kevin wilde in de Brew Bar samen met vrienden een kop koffie gaan drinken. De vrienden konden zonder probleem naar binnen maar Kevin werd de toegang geweigerd vanwege zijn hulphond Ruger. Wettelijk zijn openbare ruimten
in Amerika echter voor iedereen (inclusief hulpdier) toegankelijk. “Jij bent helemaal niet blind” was het argument
van de eigenaar om Kevin en zijn hond de toegang te weigeren.

Dat had hij echter beter niet kunnen doen, want Kevin schakelde CNN, CBS en WNBC in die onafhankelijk van elkaar reportages over het gebeuren maakte. Brew Bar werd bij naam en toenaam genoemd. Ook de concurrent Star Bucks waar Kevin met hond wel naar binnen kon. De directie van Brew Bar was daar bepaald niet gelukkig mee en in een commentaar liet het bedrijf weten dat de manager er per direct niet langer werkte.

Kevin liet het daar echter niet bij, maar diende ook een klacht in bij de Human Rights Commission. Een soort commissie Gelijke Rechten. Uiteindelijk werd zijn klacht gehonoreerd en moest Brew Bar Kevin een smartegeld betalen. Dit bedrag doneerde hij aan de New York Guide Dog Users Association.
Belangrijker was dat dankzij deze klacht de wet in de praktijk getoetst was. De wet kon dus ook in praktijk gehandhaafd worden. Dit maakte het voor mensen met een beperking makkelijker om voor hun rechten op te komen. Tevens werden eigenaren van openbare gelegenheden doordrongen van het feit dat ze hun personeel beter moesten instrueren.

Een probleem was dat in de wet sprake was van “alle hulpdieren”. Wat onder een hulpdier werd verstaan werd niet in de wet genoemd.
Dit zou Amerika niet zijn als dit niet tot absurde situaties leidde. Zo eiste een mevrouw dat haar hulpdier mee het vliegtuig in mocht. Haar hulpdier, een meer dan 500kg wegend hangbuikzwijn gaf haar namelijk “emotionele rust”. Uiteindelijk moest de vliegtuig maatschappij toegeven. Het dier reisde wegens de afmetingen zelfs eerste klas. Een ander geval betrof iemand wiens hulpdier een pony was. Ook bepaald niet handig om een restaurant mee te bezoeken.

Voorstel is om de wet in New York nu zo aan te passen dat hulpdieren dieren zijn die speciaal getraind zijn om mensen met een beperking bij te staan. Een schriftelijke bewijs hiervan volstaat. Hiermee moeten excessen tot het verleden behoren.
Hoe dan ook in de praktijk hebben mensen met een beperking nu recht om in alle openbare toegankelijke gebieden en gebouwen te komen met hun hulphond. Bij weigering riskeren bedrijven een boete.

Dit alles dankzij de actie van één man: Kevin Coughlin. Kevin geeft inmiddels trainingen aan bedrijven en organisaties hoe om te gaan met mensen met een beperking.