Petitie: verbeter inkomenspositie bewoners AWBZ-instellingen

Mensen in AWBZ-instellingen houden vaak te weinig geld over om mee te doen aan de samenleving. Om dit probleem onder de aandacht te brengen, hebben de Chronisch zieken en Gehandicapten Raad (CG-Raad), het Platform Verstandelijk Gehandicapten (Platform VG) en Makker Unlimited op 9 maart een petitie aangeboden aan de voorzitter van de commissie voor Volksgezondheid, Welzijn en Sport. De petitie vroeg aandacht voor de inkomenspositie van mensen in een AWBZ-instelling.

De inkomenspositie van bewoners van AWBZ-instellingen is de laatste jaren nogal verslechterd doordat instellingen steeds vaker bewonersbijdragen vragen. >> Lees verder: persbericht CG-raad

Aanbiedingen

In december 2009 hebben wij een oproep gedaan aan bewoners van AWBZ instellingen. Ten minste tien personen hebben hun persoonlijke verhalen over de gevolgen van de hoge eigen bijdrage opgeschreven. Op 9 maart werden naast de petitie de brieven aangeboden.
Ad Poppelaars, directeur van de CG-raad, hield een toespraak. De geschreven brieven werden aan geboden door Makker en

Donderdag 8 april: 17.00 uur - VSO Onderzoek vrijwillige bewonersbijdrage in AWBZ-instellingen (29 689, nr. 286)

  Klik hier om alle foto's te bekijken

 Lees hieronder het verslag van Ad Poppelaars:

SMEETS, WOLBERT, VAN DIJKEN, DE VRIES, LEIJTEN, VAN MILTENBURG, SAP, WIEGMAN
9 maart 2010

Vandaag naar de Tweede Kamer geweest. Heb daar zelf een petitie aangeboden. Aan de desbetreffende experts van de PvdA, CDA, SP, VVD, GroenLinks en CU, te weten de dames en heer: Smeets, Wolbert, Van Dijken, De Vries, Leijten, Van Miltenburg, Sap, Wiegman (allemaal Kamercommissie VWS). Zonder uitzondering allemaal Kamerleden die betrokkenheid tonen bij het wel en wee van de chronisch zieken en gehandicapten. Zij stonden in de hal te luisteren naar wat wij te melden hadden.

De petitie werd door de CG-Raad, het Platform Verstandelijk Gehandicapten en de actiegroep Makkers Unlimited aangeboden. Het had te maken dat er de komende dag nog een AO is over de vrijwillige bewonersbijdragen in AWBZ-instellingen en de indicatiestellingen in de zorg.

260.000 mensen in instellingen kunnen steeds minder meedoen met de maatschappij

Er zitten op dit moment 260.000 mensen in AWBZ-instellingen omdat ze zo ernstig ziek of ernstig gehandicapt zijn dat ze niet meer thuis kunnen wonen. Het probleem voor deze mensen is dat ze steeds minder kunnen meedoen met de maatschappij. Dat komt omdat ze daarvoor steeds minder geld te besteden hebben. De instellingen blijken namelijk ook steeds vaker bewonersbijdragen vragen. Dit kan oplopen tot enkele tientallen euro’s per maand. Dat lijkt voor u misschien niet veel. Maar voor de bewoners is het dat wel. Want die gasten hebben maar weinig geld te besteden ook omdat ze al hoge eigen bijdragen betalen aan het CAK. De CG-Raad en Platform VG hadden in 2009 door het Nibud onderzoek laten doen naar de inkomenspositie van deze mensen in AWBZ-instellingen. Daaruit bleek dat veel bewoners te weinig overhouden om nog mee te kunnen doen aan een leven buiten de instelling. Om een voorbeeld te noemen. Mensen die alleen zak en kleedgeld krijgen, hebben per maand slechts 26 euro vrij te besteden.

De trend is dat instellingen steeds vaker aan bewoners bijdragen vragen en dat maakt hun kwetsbare inkomenspositie nog slechter. En het schrijnende is, dat veel aanvullende diensten waar nu geld voor wordt gevraagd voorheen tot de gewone basiszorg behoorden. Denk aan: de was laten doen, hulp bij de administratie en begeleiding buitenshuis. Dit zijn vormen van zorg die de bewoners niet kunnen vermijden en vaak gewoon nodig hebben. Daarom vinden wij het hard nodig dat er opnieuw duidelijk wordt vastgesteld wat er valt onder noodzakelijke zorg. Goede zorg mag geen luxeproducten worden, waarvoor je moet bijbetalen.

Maar er is meer nodig om de inkomenspositie van mensen in instellingen te verbeteren. Er moeten wat ons betreft normbedragen en inkomensafhankelijke maxima komen voor de bewonersbijdragen die instellingen vragen. Ook zouden de Wmo en bijstand beter toegankelijk voor deze groep gemaakt moeten worden. En het totaal aan eigen bijdragen dat mensen betalen moet aan een inkomensafhankelijk maximum worden gebonden. Want één ding staat vast: mensen in instellingen, moeten net als ieder ander, mee kunnen doen aan het maatschappelijk leven.

Bij de aanwezigen was Miranda van Makkers. Zij vertelde uit haar ervaringspraktijk over dit probleem. De Kamerleden waren hier heel geïnteresseerd in. Zij bood namens Makkers ook een bundel met brieven met praktijkervaringen aan.

De verschillende Indicatiestellingen moeten we stroomlijnen en integraal gaan doen

Ook over de stroomlijning van de indicatiestelling gaan die Kamerleden morgen in het AO praten.

Mensen met een beperking hebben vaak met heel veel verschillende instanties en regelingen te maken. Deze hele bureaucratische mallemolen en het gebrek aan samenhang tussen de verschillende regelingen zijn voor velen een doorn in het oog. Dus groeit het draagvlak voor integrale indicatiestelling in de politiek, maar ook bij de uitvoeringsinstanties en departementen. Dit biedt de gelegenheid om werkelijk grote stappen in deze richting te zetten. Gaat waarschijnlijk ook kosten besparen omdat je dubbel werk weghaalt.

Ik riep bij het aanbieden van de petitie de Kamerleden op die stap te gaan zetten.

Duidelijkheid en eerlijkheid in de verkiezingen

Daarna maakte ik van de gelegenheid gebruik om de Kamerleden aan te spreken over de verkiezingen. Je merkte meteen dat dat helemaal hun aandacht en interesse heeft. Ik zei hen: “u kunt in deze verkiezingstijd voor chronisch zieken en gehandicapten het verschil gaan maken.” Ik vertelde hen dat veel chronisch zieken en gehandicapten bang zijn voor wat de komende bezuinigingen gaan betekenen voor de zorg waar zij afhankelijk van zijn. Ik vertelde dat deze mensen hopen dat de partijen de komende tijd laten weten of ze pal staan voor een fatsoenlijke AWBZ voor alle mensen die zonder die hulp niet kunnen overleven en meedoen. Er keken wat Kamerleden moeilijk in de rondte.

Verder vroeg ik hen ook iets te gaan doen aan het kritiekloos omhelzen van marktwerking in zorg en het steeds veder en ondoordacht decentraliseren. Marktwerking en gemeentelijke decentralisatie zijn middelen om een beter beleid, meer maatwerk en kostenbeheersing te krijgen. Maar in de praktijk wordt dat helaas vaak niet gerealiseerd. Te vaak hebben vooral zorgbestuurders, ambtenaren en wethouders baat bij deze gekozen oplossingen en trekken de afnemers van zorg en gehandicapte burgers aan het kortste eind. Ook dat viel niet bij iedereen even lekker.

Iedereen praatte gezellig even na en de Kamerleden gingen toen weer verder met wat ze van plan waren. Zo ging dat en zo zal dat komende nog vaker gaan: aandacht vragen voor de belangen van chronisch zieken en gehandicapten.

Marjo van Dijke vertelde ook nog dat zij niet meer verder ging als Kamerlid. Daarmee verliezen we iemand in de politiek die veel kennis had van onze problemen. Jammer.